IZRAEL Tel Awiw
- Szalom. - Szalom.
Stolik dla jednej osoby?
Czekam jeszcze na żonę i córkę.
- Proszę dwa razy cabernet i lemoniadę. - Oczywiście.
Zawsze coś się tu dzieje.
Dziękuję.
Nic pani nie jest?
Potrzebna pomoc.
Ona potrzebuje pomocy.
Liad Meidar, genialny izraelsko-amerykański fizyk jądrowy.
Zniknął 29 lat temu po bombardowaniu kawiarni w Tel Awiw.
Uznano, że nie żyje, ale prawdopodobnie jest w Korei Północnej.
- Skąd to wiemy? - Są tak głupi,
że ujęli go na zdjęciach propagandowych z testów pocisków balistycznych.
- Nie wyglądają na Izraelczyków. - Korea Północna też tak uznała.
Teraz lepiej, co?
Zdaniem wywiadu to Liad Meidar.
Prawdopodobnie jest zmuszany do pracy nad programem nuklearnym.
- Straszne. - Prawda? Żal serce ściska.
Młody geniusz przetrzymywany przez wrogi i nieudolny rząd,
który zmusza go do brudnej roboty.
Meidar byłby cennym źródłem. W latach 80. był wschodzącą gwiazdą.
Wybił się dzięki miniaturyzacji głowic bojowych.
- Które produkuje Korea Północna. - Dokładnie.
Najpewniej nie jest już potrzebny. Przynajmniej im.
My musimy zyskać od niego informacje.
Dwadzieścia dziewięć lat? Na pewno działa wbrew swojej woli?
Gdyby chciał, żeby Korea Północna miała te głowice,
- miałaby je 20 lat temu. - W porządku.
Mamy tam wparować i go wyciągnąć?
Nikt nie może się dowiedzieć. To nuklearna beczka prochu.
Mówimy o najbardziej odizolowanym, zakonspirowanym
i jednolitym społeczeństwie na planecie, a mamy dwumetrowego białasa.
Porażka jest bardzo prawdopodobna.
Jeśli was złapią, wywiad się wyprze.
Jeśli się wam uda, zbiorą laury.
Chociaż tyle.
Mogę na was liczyć?
- Jak go znajdziemy? - Już znaleźliśmy.
Wziąłem jego zdjęcie z sierpnia '89 roku
i postarzyłem, żeby w przybliżeniu sprawdzić, jak dziś wygląda.
- To Ajna? - Nie. To mój własny kod.
Ajna wyrzuciła tylko ostatnie położenie Meidara na podstawie zdjęcia.
W zasadzie jestem pod wrażeniem.
Nie wiem jednak, jak przemycić tych dziwaków przez granicę.
Plecak i buty trekkingowe.
Można tam wjechać tylko przez Chiny. Znam kogoś.
Do dzieła.
SHENYANG, CHINY
32 kilometry od Korei Północnej
Supreme Adventures. Zabierają idiotów lub śmiałków
- na kontrolowane wycieczki po Korei Płn. - Raczej idiotów.
Telefony i broń są zakazane.
Jakoś tego nie czuję.
Nie wytrzymasz dwóch godzin bez komórki?
Mam co czytać. Północnokoreańskie książki dla dzieci.
Tak najłatwiej poznać kulturę.
Gratuluję. Lektura na poziomie szóstej klasy. Żartuję.
Dzień dobry.
- Szukacie przygód? - Chyba. Wycieczka jest bezpieczna?
Całkowicie. Korea Północna to tylko taki straszak.
Ktoś kiedyś umarł w trakcie?
Nie. Kiedyś kogoś aresztowano. Zmarł później z przyczyn naturalnych.
- W północnokoreańskim więzieniu? - Przestrzegając prawa, jesteście bezpieczni.
Rezerwujecie miejsca?
Dobra. Dwa bilety na dzisiejszy autobus.
Skarbie, na dokumenty czeka się tydzień.
Uroczy jesteś. Chodź na słówko.
Mam dowód, że przemycasz do Korei Północnej hollywoodzkie pirackie filmy,
co karane jest tam śmiercią. Ten żołnierz zaraz się dowie.
Chyba że zabierzesz nas i zmienisz nieco plan wycieczki.
- Nie chcemy, żebyś miał kłopoty. - Coś wymyślę.
Mogę zmienić trasę, ale nie wysiądziecie.
- Żołnierz jedzie z nami. - Bez obaw. Poradzimy sobie.
- Bardzo dziękuję. - Dzięki.
KOREA PÓŁNOCNA Okolice Pjongjang
Widzę pewien wzór w tych książeczkach.
Zwierzęta doskonałe, żyjące w ciągłym zagrożeniu
ze strony tego, co jest poza lasem.
Zbliża się nasz przystanek. Jesteśmy niedaleko Meidara.
Ani słowa.
Spokojnie. To bezpieczne.
Igła to tylko straszak.
Nie było nas tu, rozumiesz?
Zatrzymajcie autobus.
Mówiłem, że coś wymyślę.
Za pięć minut nic mu nie będzie.
Panie sierżancie, proszę pomóc mi go przytrzymać.
Na dachu nas nie wykryją.
- Nie boisz się wysokości? - Nie, kiedy do mnie strzelają.
Trzy, dwa, jeden.
Spodziewałam się czegoś gorszego.
Nie jest źle, ale to zdecydowanie więzienie.
Ogrodzenie, uzbrojeni strażnicy.
Popatrz tylko.
To naprawdę on.
Cały i zdrowy.
Co to za miejsce?
I jak go stąd wyciągniemy?
Nasz zjarany przewodnik nadal toczy pianę z ust?
- Nie. Autobus odjechał. - No dobra.
Jesteśmy zdani na siebie na terytorium wroga.
- Miła niespodzianka. - Przemyciłam telefon w plecaku.
Nie zgadzałam się na to.
Łatwiej prosić o przebaczenie niż o pozwolenie.
Daję Millsa. Zaczekaj.
Meidar żyje. Jest w strzeżonym więzieniu mieszkalnym.
Nie jest tu jedynym białym.
- Widzisz? - Wygląda na to,
że mieszka w strefie dla wybranych.
To jedna ze społeczności porwanych w latach 70. obcokrajowców.
Państwo zasponsorowało całą kampanię.
Mogło dojść do setek porwań. Zaginęło wiele japońskich nastolatków,
ale Korea Północna brała też ludzi z Włoch i Tajlandii.
Ogrodzenie jest pod napięciem.
- Ile jest takich miejsc? - Nie wiadomo.
W wywiadzie długo były tajemnicą poliszynela.
Halo, wiadomo o nich od 2015 r.
Wejdź czasem na Reddit. Pani w czerwonym
to Keiko Hanami.
Zaginęła na plaży w Japonii podczas wczasów z rodziną w 1979 r.
Właśnie czytam jej nekrolog.
- Jakim cudem to miejsce istnieje? - Porażka dyplomacji.
No i nikt nie odkrył miliona beczek z ropą pod ich podwórkiem.
- Kiedy dotrzesz do Meidara? - Po zmroku. Co wtedy?
Mamy zostawić resztę?
Przykro mi. Dziś nie damy rady zrobić więcej.
- Kiedy się wycofamy? - Porozmawiam z moim kontaktem.
Może to ona. Halo?
Przemyciłam drugi telefon.
- Twoi ludzie nadal żyją? - Jak obiecałam.
Są prawie gotowi na powrót. Czekamy do zmroku.
Obiecałam, że to zrobię, ale...
Nie. Już to omówiłyśmy.
Ryzyko jest ogromne.
Tylko chiński wywiad wie, że tam są.
Nikt poza tą ławką nie powinien wiedzieć.
Normalnie miałabym trzy plany B.
Ale to nietypowa misja, Kai.
Dałaś mi słowo.
Zawdzięczasz mi życie.
Zgoda. Wyślę helikopter.
Ale musimy zacząć przed zmrokiem.
Co wieczór o 20 cała Korea Północna
musi oglądać w telewizji relację z Wielkim Przywódcą.
Dystopijne opowiastki.
Wszyscy będą oglądać, co pozwoli wam wejść za dnia.
Siedem minut przed zachodem słońca.
- Włączają telewizory. - Nie ma od tego ucieczki.
O 20.15, jak co tydzień, do strefy załadunku przyleci helikopter.
Będzie w nim nasz człowiek z Chin.
Mogłaś przemycić też M4.
Następnym razem.
Musicie do niego wsiąść. Odlatuje o 20.20.
Nie spóźnijcie się.
Chiny nie zaryzykują zdemaskowania.
Jasne?
Spokojnie.
Liad Meidar? Fizyk jądrowy?
Porwany 29 lat temu w Tel Awiw? Przytaknij, jeśli tak jest.
- Kim jesteście? - Bryan Mills. To Santana.
Jesteśmy z Ameryki. Wracasz do domu.
Musimy się śpieszyć. Mamy niecałe pięć minut.
Muszę zabrać dokumenty. Ważne tajne informacje.
Musimy iść.
To tylko listy z zadaniami.
Do kogo zadzwoniłeś?
Po ochronę.
Dlaczego?
Czczę Wielkiego Przywódcę i gardzę Amerykanami.
Jeśli to kolejny test lojalności, zdałem na szóstkę.
To nie test.
Twoja córka Rachel. W 1989 roku miała trzy lata.
To zdjęcie z zeszłego miesiąca. Jest w Rockville z twoimi wnukami.
Jeśli chcesz ich poznać,
musisz natychmiast odesłać ochronę.
Wybaczcie. Sprawdzali mnie.
Mamy mało czasu. Jak strażnicy wyjdą, musimy ruszać.
- Nie zabiją nas? - Jak znajdą tu Amerykanów, wszyscy zginiemy.
Mills!
Przestań!
Spokojnie. To moi przyjaciele.
Ostrożnie. To mój syn.
Jego matka tu jest?
- Słyszysz? Helikopter. - To dostawa do sklepu.
I nasza przepustka na zewnątrz. Odlatuje za 10 minut.
Liad, tu ochrona.
Fałszywy alarm, dziękuję.
Mamy jakiś problem?
- Helikopter już jest. - Gdzie Mills?
Dwóch ludzi. Z AK47.
To był fałszywy alarm.
Zadzwoniłeś przez przypadek?
Zgadza się.
To sypialnia mojego syna. Przestańcie.
Prowadzę wasz program nuklearny.
Jeśli nie uszanujecie moich próśb, zapłacicie za to.
Wystarczy.
Chodźmy.
- Potrzebujemy więcej czasu. - Nic nie obiecuję.
- Wszystko gra, Joon? - Co się dzieje?
- Rozumiem cię. - Musimy iść. Teraz.
Jak będzie gotowy.
Zabiorą nas w lepsze miejsce.
- Ale musimy się śpieszyć. - Nie chcę. Nie wolno nam wyjść.
Pamiętasz historie, które ci opowiadałem, jak byłeś mały?
Herbatka bostońska, Statua Wolności, księżniczka Tel Awiw, Rachel?
To bajki. Są zmyślone.
To wszystko istnieje naprawdę.
Jeśli wyjedziemy, zobaczymy je. Twoja mama by tego chciała.
Teraz albo nigdy.
Co ty na to? Chcesz poznać Rachel?
Świetnie. Chodźmy.
Jako główny naukowiec mam dostępy. Ufają mi.
- Naprawdę mam informacje. - Gdzie strefa załadunku?
Znam drogę. Chodźmy.
Idziemy. Będziemy za pięć minut.
Szybko. Macie dodatkowe 60 sekund.
Co jest w walizce?
Słabe punkty ich programu nuklearnego.
Cofnie ich to o lata. Zrobiłbym to sam, ale zabiliby mi syna.
- Dziękuję, że go ratujecie. - Podziękujesz w helikopterze.
Szybko. Jazda!
Stójcie.
Jak znikną, ruszamy.
Trzydzieści metrów i jesteśmy w domu.
Spokojnie, Joon. Spodoba ci się w Ameryce.
Na mój znak, biegniemy.
Gotowi?
Dobra. Hej!
- Hej! - Joon!
Zabierz to do helikoptera. Daj mi chwilę.
- Nie odlecę bez ciebie. - Ta walizka jest ważniejsza.
Zabezpiecz ją. Biegnij!
Nie chce rozmawiać.
Oferuję mu lepsze życie i wolność. Uciekł, bo mi nie uwierzył.
Bardziej ufa rządowej propagandzie.
Nie.
Po prostu się boi.
To normalne. Tylko to zna.
Masz rację. Całe jego życie jest oparte na kłamstwach.
- Które mu opowiadałem. - Aby go chronić.
Wiesz, jaka jest prawda? Mój 16-letni syn nie zna wolności.
Nigdy nie widział piękna.
To nie życie, tylko jego imitacja.
Nie warto tak żyć.
Porozmawiam z nim.
Cześć, jestem Santana. Nie przedstawiliśmy się sobie.
Rozumiem. Ładna jest. Już wiem, czemu tak trudno ci wyjechać.
Też je czytałam. Ale świat jest dużo większy i lepszy
niż w tych książkach.
Patrz. Statua Wolności.
To nie bajka. To prawdziwe miejsce w Ameryce.
Symbolizuje wolność.
Ludzie z całego świata mogą przyjechać i ją zobaczyć.
Czasem brakuje u was prądu. Nigdzie indziej się to nie dzieje.
A to? Ameryka nocą.
Nowy Jork, gdzie ludzie mogą być, kimkolwiek zechcą.
To obrazki z telefonu. Mam uwierzyć?
Mieszkałem tam.
Dzieci uczy się tu nienawiści do Amerykanów, dlatego powiedziałem ci, że jestem z Izraela.
Mam obywatelstwo obu krajów.
Nie mówiłem ci, bo chciałem cię chronić.
Wolałem, byś myślał, że żyjesz normalnie.
Może popełniłem błąd, ale kłamałem, bo cię kocham.
Trzydzieści lat temu odebrano mi moje dawne życie i przeniesiono mnie tutaj.
Nie było łatwo, ale przetrwałem.
Dzięki tobie i twojej mamie.
Ale chciałbym wrócić do domu. Spodobałoby ci się tam.
Co z resztą?
Z Ji-Su?
Wyjedziemy, a ona nigdy tego nie zobaczy?
Dobrze o tobie świadczy, że o to pytasz.
Dobre pytanie.
Jak cały naród ma zrozumieć, że jest okłamywany?
Widzą pewne fragmenty prawdy.
Ale przemycone na pendrivie filmy nie wystarczą.
Nie wiem, jak im pomóc.
Ja wiem.
Co, gdyby wszyscy mogli zobaczyć te zdjęcia?
Jak?
Masz własne auto do pracy, prawda?
Za miastem jest wieża radiowo-telewizyjna.
Gdybyśmy mogli nadać te zdjęcia,
wyjechałbyś do Ameryki?
Masz prawo się bać, ale ochronimy cię.
Chcę zobaczyć jeszcze raz Ji-Su. Jemy razem lunch.
- To zbyt niebezpieczne. - Chcecie, żebym wam ufał, to zaufajcie mi.
- Nie możemy ryzykować. - Powinniśmy.
Ja ci ufam.
No to musimy się rozdzielić.
Ja pojadę z twoim tatą do wieży, Santana zostanie z tobą,
a potem wszyscy się spotkamy.
Zgoda?
Nie ma mowy.
Wysłanie helikoptera było ryzykowne,
a twój zespół podziękował, uciekając.
Moim zdaniem jesteśmy kwita.
Musi być coś, czego chcesz.
Tak. Ale ci się to nie spodoba.
- Yusup Turson. - Yusup Turson?
Przywódca ruchu islamistycznego z Turkiestanu?
Stoi za sześcioma atakami terrorystycznymi w Chinach.
- Chcemy go. - Stany go nie mają.
Ale macie oprogramowanie, które go zlokalizuje.
Nie ma na niego wyroku.
Chcesz odzyskać ludzi?
Mogę spytać o mamę Joona?
Lihua Jiang.
Była przepiękna.
Zmusili nas do małżeństwa, żebyśmy mieli dziecko.
Żeby je zabić, gdybyś próbował uciec.
Ale miłość znajdzie sposób.
Byliśmy dla siebie wszystkim.
Zmarła na gruźlicę, bo nie opłacili jej leczenia.
Przykro mi.
Zawsze się zastanawiam, dlaczego ja.
Dlaczego mnie wybrali?
Wiedzieli, że jestem słaby? Że się poddam?
Bo tak się stało.
Ale niczego im nie ułatwiłem.
Opierałem się siedem lat.
Bili mnie, głodzili,
zamykali.
W końcu się złamałem.
Zacząłem pracę w ich laboratorium atomowym.
Zrobiłeś, co mogłeś w tej sytuacji.
Zakochałeś się. Masz syna.
Stworzyłeś sobie życie.
Wiedz, że na każdym kroku sabotowałem ich program.
Odtworzyłem każdą udokumentowaną komplikację.
Jesteś bohaterem.
Kiedy wyjedziemy, ludzie poznają prawdę.
- Widzisz, Kilroy? - Tak.
Załatwiłeś laptopa i obwód synchroniczny?
Meidar załatwił.
Jak stoimy z ochroną?
Jest dobrze. Kilku strażników.
Wejdziecie na wschód od mostu. Meidar podłączy mnie do wieży.
Zgadza się.
Daj mi go. Przegadamy proces.
- Chce z tobą rozmawiać. - Halo?
Mamy mało czasu. Słuchaj uważnie i rób, co mówię.
Hej.
Jak się czujesz?
Wyjeżdżam na zawsze i nie wolno mi się pożegnać.
Nie pożegnałem się.
Ale się przytuliliście.
Patrzyłaś?
Parom bez ślubu chyba nie wolno tego robić.
To był pierwszy raz?
Tak wyszło.
Dobrze.
Idź się spakować. Ruszamy wcześniej.
Chodź.
Rzuć to.
Słucham.
Już nic. Wszystko dobrze.
Spotkaliśmy strażników. Widzisz coś?
Jesteście sami, ale się streszczajcie.
Ojcze, martwię się o Joona.
Wieża, zgłoś się.
Mamy problem z wieżą.
Jak tam Mills?
W środku misji samobójczej.
Ty mi powiedz.
Przepuścisz to imię przez Ajnę?
Yusup Turson. Ujgurski separatysta albo buntownik z Łotra Jeden.
- Co z nim? - Sprawdź go.
To ujgurski separatysta.
Chińczycy go szukają. Chcesz go oddać w zamian za nowy plan.
Odebrana mi wolność może mylić,
ale nigdy nikogo nie zabiłem.
- Znajdź go tylko. - A za kilka dni zginie.
Być może, ale jeśli tego nie zrobisz, będzie po Millsie i Santanie.
Jako anarchista
nie jestem zwolennikiem egzekucji w imieniu państwa.
Jako homo sapiens, nie lubię zabawy w Boga.
Turson to kat, który zabił 37 niewinnych osób.
Mogę wymienić jego życie na życie członków naszego zespołu.
Z zespołem to lekka przesada, ale słucham.
Ktoś umrze tak czy inaczej.
Nie decydujemy, kto zginie, a kto przeżyje.
Jeśli to zabawa w Boga, dobrze. Ale nie zawsze będzie tak łatwo.
Wieża radiowo-telewizyjna
- Ile jeszcze? - Nie wiem. Pięć minut?
- Tak? - Zbliża się pojazd.
Założę się o milion dolców, że to nie stacja rozrywkowa.
Zajmę się tym.
Nie przerywaj.
Wchodź! Trafiłem.
Wszystko gra?
Nie skończyłem.
Możesz to zostawić.
Jeszcze minuta.
Dobrze.
- To zdecydowanie nie telewizja. - Uciekaj.
Zbliżają się pojazdy wojskowe.
Musicie uciekać.
- Jak idzie, Liad? - Już prawie.
Mamy pewien problem. Musimy uciekać.
Prawie skończyłem.
Oddzwonię.
Mamy pięć minut, zanim pojawi się więcej uzbrojonych gości.
Cokolwiek zrobisz, jestem z tobą.
Ale czas na nas.
Obiecałem to synowi.
Wiesz, dlaczego cię wybrali?
Bo jesteś wyjątkowy.
Przez 20 lat mieszałeś w programie, a cię nie złapali.
To było trudne.
Teraz musisz się tylko połączyć.
Dasz radę.
Dasz radę, Liad.
ŁĄCZENIE
- Tędy. - Czekaj, jest pod napięciem!
Hej!
Dokąd się wybierasz?
Odpowiedz.
Gdzie twój ojciec?
Możesz mi powiedzieć.
Joon, nie!
Spokojnie. Nie bój się.
Najlepsza będzie kradzież auta.
Dobra.
Ostatnie znane położenie Tursona, sprzed 19 minut.
Interesy z tobą to przyjemność.
POŁĄCZONO
- Możemy iść? - Dziękuję.
Jak tam, Kilroy?
Mam sygnał. Jeśli Meidar zrobił wszystko dobrze,
nie odkryją włamania, dopóki nic nie zrobimy. Mogę to puścić po akcji.
Rozumiem.
Szkoliłeś się w wojsku, tak?
- Dawno temu. - To nic trudnego.
Broń!
Ty prowadzisz.
Odpal.
Jedziemy!
Rany! Wsteczny!
Na mój znak zahamuj i skręć w prawo. Już!
Bryan.
Jedź prosto!
Nie zwalnia.
Nie hamuj ani nie skręcaj!
Strzelaj.
Nie skręcaj.
Trzymaj prosto.
Chcesz do domu?
Mam to w planach.
Dobrze.
Kontakt Hart wysyła łódź podwodną. Zaraz tu będzie.
- Musimy się śpieszyć. - Tak.
Powinniśmy się martwić?
Nie jest mu łatwo.
- Mogę z nim pogadać? - Proszę.
Wiem, że to dużo naraz,
ale to, co zrobił dziś twój ojciec...
to jeden z najodważniejszych czynów, jakie widziałem.
Zrobił to z tego samego powodu, co wszystko inne.
Bo cię kocha.
Pomożesz mi, Joon?
W tej walizce są nazwiska i zdjęcia obcokrajowców
trzymanych w kraju wbrew ich woli.
Chciałbym, żebyś to ty przekazał te pliki.
Tylko jeśli jesteś gotowy.
Jestem.
Chodźmy.
- Masz chwilę? - Mam zabić kogoś jeszcze?
Nie. Mógłbyś wysłać mi ten kod postarzający zdjęcia?
Pewnie. Możesz postarzyć Ziemię i zobaczyć, jak wszystko się rozpada.
Niepokojący widok.
Coś jeszcze?
- To, co dla nas zrobiłeś... - Aresztujesz mnie?
Powinniśmy się tego pozbyć.
Mówisz o tym?
Wspaniały gest. Zhakowałem ją dwa tygodnie temu.
Nie mówię, że was lubię,
bo tak nie jest,
ale uważam...
że jesteście ciekawi.
Tylko trochę szaleni.
Nie zapomnij o kodzie.
Cześć
Wszyscy
Tutaj
Was
Kochają
Kilroy tu był.
Kilroy tu był?
- Nie wyszedł nawet z bazy. - Dobrze, że nie wstawił porno.
To rodzina Meidara.
Uprzedzam.
Kochanie, wybacz, że nie dzwoniłem.
Cześć, córeczko. Mam dla ciebie opowieść.
To Joon, twój brat.
To Rachel, księżniczka Tel Awiw.
Dobra robota.
Przyda się w CV wywiadu.
Tekst polski: Kinga Stańdo